Αγάπη... Τι είναι άραγε η αγάπη; Γιατί την χρειαζόμαστε; Γιατί μας πονά; Και ο χρόνος που περνά. Η ηλικία μας. Παίζει άραγε ρόλο; Παρασύρρεται η αγάπη από την ηλικία; Κι η μνήμη, η θύμηση.

 Η κοινή μας μνήμη. Η δική σου. Η δική μου.

Με αναμνήσεις σε κρατά ζωντανό. Οι δικές μας; Οι δικές σου; Οι δικές μου;
Δεν παίζει ρόλο η θύμηση, δεν μετράει η ανάμνηση. Περνά και δεν αγγίζει.

Όλοι έχουμε αναμνήσεις από τουλάχιστον μια ερωτική σχέση. Καλές ή κακές, υπάρχουν.
Ο Φρόιντ μάλιστα ισχυρίστηκε ότι «το να είσαι ερωτευμένος δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα σεξουαλικά σου ένστικτα που καθρεφτίζονται.
Και το είδωλο αυτό παρότι κάποτε σβήνει, προσθέτει, αναμφίβολα, μια ολοκληρωτική ικανοποίηση στην ψυχή και το σώμα όταν δυο κορμιά γίνονται ένα.Τη λεγόμενη ευαισθησία που πηγάζει από την αγάπη και τον έρωτα».

Όμως, ποιον αγαπάμε αρχικά; Συμπεράσματα ψυχαναλύσεων έχουν υποδείξει ότι ένα παιδί στα πρώτα στάδια διάπλασης της ψυχοσύνθεσής του και έως την ηλικλια των πέντε ετών

έχει βρει το πρώτο είδωλο σε έναν ή και στους δυο γονείς του.
Όλα τα σεξουαλικά του ένστικτα και οι απαιτήσεις του για καθολική ικανοποίηση αντανακλόνται σε αυτό το είδωλο.

Η ικανοποίηση τούτη δίνει κίνητρο στο παιδί να αναπτυχθεί δια μέσου όλων των σταδίων της ανάπλασής του, έως ότου γνωρίσει την αληθινή αγάπη.
Μια αγάπη που τελικώς χαρίζεται σε ένα άλλο ον, όχι τους γονείς του, για τους οποίους η πρωτόπλαστη αγάπη ναι μεν δεν σβήνει, ταρακουνάται συθέμελα δε, σε (συν)αισθηματικό επίπεδο.

Και το παιδί, το παιδί, τελικώς, ενηλικώνεται κι αναζητά γύρω του την αγάπη όπως όλοι.
Κι όταν τελικά βρεθεί, τον παίρνει μαζί της στα σύννεφα, τον βουλιάζει στην κόλαση.
Και όταν τον επαναφέρει στην πραγματικότητα, τον πληγώνει, τον βυθίζει σε τέλμα μηνών ή και χρόνων μέχρι να ξεχάσει τα λάθη.

Η αντίδραση, ενστικτώδης. Κρυβόμαστε από τον υπόλοιπο κόσμο και αναδεικνύουμε ένα νέο «πρόσωπο». Ή μήπως προσωπείο;
Μια μάσκα που κρύβει τα πάντα. Προστατεύει από πληγές και οδηγεί στην (προσωρινή;) «απώλεια μνήμης και αναμνήσεων».

Ξεχνάμε για να μπούμε σε νέα μονομάτια. Σε μια νέα σχέση. Σε αυτό το νέο που ξυπνά την αδημονία για νέο, αληθινό, ονειροπόλο, ολοκληρωτικό.
Μια δοτικότητα που καταπιέστηκε πολύ προτού ξανά μπει στις ράγες της στιγμής. Όλο το «εγώ» πρόθυμα φωνάζει «παρών», έτοιμο να θυσιαστεί
στο βωμό της αγάπης. Έτοιμο να ρίξει στον Καιάδα κάθε ενδόμιχη κατάκτηση και αρχή. H αγάπη μας είναι ο σκοπός, ο λόγος, ο συνοδοιπόρος
σε ένα ταξίδι που παντρεύονται οι αισθήσεις, η λαγνεία, ο ερωτισμός. Αντιμετωπίζοντας «την» σαν τον εαυτό μας. Τον ανέφικτο.

Η αγάπη τελικά είναι... η στιγμή που ερωτεύεσαι ή είσαι ερωτευμένος. Μια έκσταση που γίνεται η φλόγα και απαρχή όπου το «εγώ» δεν είναι πλέον μόνο
και αφήνεται στην ένταση της επιθυμίας για «λόγο ύπαρξης».
Νομίζοντας ότι έχει πλέον βρεθεί το νόημα της ζωής, μετενσαρκωμένο σε μια έτερη ανθρώπινη ύπαρξη.
Με τις παρακινήσεις του Χόλιγουντ και των Μίντια για «περισσότερα» και περισσότερα. Υποθέτοντας ότι η αγάπη που μας παρουσιάζεται τόσο ιδανικά είναι η αληθινή.
Πιστεύοντας ότι είναι το πιο σπουδαίο νετρόνιο της ψυχής μας. Ο πυρήνας αυτός γίνεται η αρένα στην οποία η αγάπη υποκαθέστισε την θρησκεία ως έννοια, πληρότητα, υπερβατικότητα, έκσταση.

(...) Χαμένοι στις λεωφόρους της αγάπης, με το μονοπάτι της επιστροφής ξεχασμένο. Ματώνουμε και υποφέρουμε, γιατί το υποσυνείδητο είναι σκοτεινό. Πολύ σκοτεινό.

Και γινόμαστε κομπλεξικοί. Βυθισμένοι στο σκότος της απόγνωσης, κυριευμένοι. Τα δάκρυα κυλούν όπως το αίμα στις φλέβες.
Και τότε μόνο να ξεχάσει θέλει. Να ξεχάσει που έχασε τον έλεγχο.
Η επιθυμία να εξαγνίσει, να απορρίψει, να διαγράψει είναι ολοκληρωτική.
Και ξανφικά, θυμάται. Το είδωλο που έμαθε να αγαπάει από παιδί και ενσάρκωσε όλες τις σεξουαλικές οικειότητες.

Και τώρα είναι μόνος. Να επιλέξει τι θα κρατήσει και τι θα διαγράψει. Με την ελπίδα ότι δεν θα μείνει άλλο μόνος.
Με την ελπίδα να αγαπηθεί όπως αγαπήθηκε. Με την απλόχερη ανταμοιβή της δοτικότητας.
Με τη θύμηση της πρώτης αγάπης.

Μην την ξεχάσεις, μην την ξεχάσεις ποτέ.

Την αγάπη...

Αγγλικό Κείμενο: Κωστής Αντωνόπουλος
http://www.memorymap.org.uk/projects/remember-love
Απόδοση Κειμένου: Γιάννης Μπουρλετίδης
Φωτογραφίες: Κωστής Αντωνόπουλος
https://www.behance.net/kostisantonopoulos